Ο Άρης έφτασε για 4η φορά στην πηγή αλλά δεν ήπιε νερό. Έφυγε ηττημένος από ακόμη ένα τελικό, μόνο που αυτή τη φορά τα κέρδη για την ομάδα της Θεσσαλονίκης ήταν πολύ περισσότερα από αυτή καθ΄ αυτή την απώλεια του τροπαίου.
Η παρουσία 25.000 πιστών οπαδών στο ΟΑΚΑ, η υποδειγματική τους συμπεριφορά, η σεμιναριακή κερκίδα και ο πολιτισμός που έβγαλαν τόσο κατά την μετάβασή τους όσο και κατά την αποχώρησή τους, αξίζουν πολλά περισσότερα από ένα κύπελλο. Ο Άρης γκρέμισε ένα μύθο το περασμένο Σάββατο. Έδειξε σε όλους την δυναμική του ως σύλλογος, και τι σημαίνει αφοσίωση χωρίς αντάλλαγμα.
Γιατί όλοι αυτοί που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ- αρκετοί από αυτούς ήταν στην Τούμπα το 2003, στην Πάτρα το 2005, στο Καυτανζόγλειο πρόπερσι- δεν έχουν εισπράξει σε επιτυχίες την εκπληκτική τους αφοσίωση στην ομάδα που αγαπούν. Συνεχίζουν όμως να την ακολουθούν παντού, πιστεύοντας σε μια ανώτερη ιδεολογία, σε κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί εύκολα. Ο κόσμος του Άρη, είναι Άρης όχι για τους τίτλους. Έχει περάσει τόσες δυσκολίες που ένας χαμένος τελικός δεν θα τον κάμψει. Ίσα-ίσα θα τον γιγαντώσει, θα τον χαλυβδώσει και θα τον κάνει πιο δυνατό.
Στο αγωνιστικό σκέλος του τελικού, τη διαφορά την έκαναν 2-3 ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Κακά τα ψέματα από τον Άρη λείπουν 2-3 παίκτες με ισχυρή προσωπικότητα και… κάκαλα που θα πάρουν την ομάδα στις πλάτες τους, ειδικά σε παιχνίδια όπως του περασμένου Σαββάτου. Υπάρχει όμως ένας προπονητής που έχει την αμέριστη εμπιστοσύνη της διοίκησης και τη γνώση να προσθέσει στο ρόστερ τους παίκτες που χρειάζονται ώστε ο Άρης την επόμενη χρονιά να χτυπήσει με περισσότερα όπλα τους στόχους του.
Αλέξης Σαββόπουλος
